Een Kind zal hen leiden//Wasteland

image

Een stuk of twintig mensen staan te wachten aan een bushalte. Ze staan wat te keuvelen tot een vreemde bus stopt en ze een kind naar binnen volgen. Een vreemd tafereel voor wie niet op de hoogte is van de nieuwe voorstelling van Wasteland. Gelukkig voor ons waren wij dat wel.

Maar is gelukkig wel het juiste woord? Het grootste mankement aan de voorstelling is dat we op geen enkel moment echt bang of vervreemd zijn. Wij hebben immers ‘betaald’ om dit allemaal mee te maken. We weten dat het ‘vals’ is. ‘The willing suspension of disbelief’ kent zijn grenzen en met die grenzen wordt ook een grens opgelegd aan het effect dat Een kind zal hen leiden op ons kan hebben.

Wat we doen, is eigenlijk een ‘leuk schoolreisje’ in het bos. Alleen zijn onze begeleiders nu geen vrolijke, dikke juffen die eens blij zijn weg te zijn van voor de klas, maar een stel stille, starende kinderen. Het is raar, toegegeven en de intensiteit  van de kinderen is verbluffend. Maar toch weet de voorstelling nooit echt te raken. We zien wat geprobeerd wordt, maar de boodschap komt nooit aan. Voor mij was het enige echt sterke moment wanneer de kinderen opdoken  met jassen, truien en sjaals die ze daarvoor van ons gestolen hadden. Als een kind je in jouw overmaatse jas een paar minuten doordringend aankijkt, zijn wrange gevoelens en herinneringen aan een vervlogen jeugd niet veraf.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s